Decibel 2010, Early Hardstyle Stage

Foto’s door Marcus Rollfs of Roelofs

Nature One 2010, Pydna-Kastellaun

Afgelopen vrijdagavond stond onze derde Nature One op het programma. Na het daverende succes van de vorige editie van afgelopen jaar, met een optreden in de “Classics Terminal” op het altijd weer bijzondere terrein van de oude raketbasis Pydna, ben ik dit jaar een dagje eerder afgereisd. ’s Ochtends geef ik met Raoul Destrée nog een Zen-workshop in het pittoreske Noord-Hollandse Broek in Waterland en aansluitend doe ik mee aan een inspirerend groepsinterview op de redactie van het nieuwsblad Metro in Amsterdam. Om 14:00 uur ben ik gereed om richting het prachtige Duitse Hunsrück gebied af te reizen. De wegen zijn goed begaanbaar waardoor ik binnen vier uur op plaats van bestemming aankom. Onderweg wel wat slagregens moeten incasseren, waardoor het af en toe lijkt alsof ik op een rivier vaar, maar gelukkig geen overdreven verkeersdrukte.

Na het eten in ‘Hotel zum Rehberg’ breng ik een stapel posters ter promotie van de Duitse versie van mijn autobiografie naar de afgesproken plek vlakbij het festivalterrein, waarna ik nog even een wandeling maak in de buurt. “Het is bijna niet voor te stellen dat hier morgen 60.000 feestgangers op af komen”, denk ik bij mezelf als ik vanaf één van de bunkers over het terrein heen gluur. Aangezien vrijdag een lange dag en nacht gaan worden, knip ik om 22:30 uur het lichtje uit.

Helaas moet ik het optreden de volgende dag alleen afwerken. Door een misverstand van de boekingsagent is er een dubbele boeking voor Theo ontstaan. Hij is niet in staat de andere boeking te verzetten of af te zeggen. Jammer! Alleen draaien is niet erg, maar samen draaien is véél leuker!!!

Vrijdag doe ik ter voorbereiding relaxed. Ik houd van de natuur, dus stap ik lekker door de bossen op de Hunsrück die pal achter het hotel liggen. Wat een ongelooflijk natuurrijk land is dit toch. Na bijna twee uur lopen kom ik enkel een vader en zijn kind tegen. That’s it.. Oh ja, de talrijke vogels vergeet ik even. ’s Middags verken ik Koblenz. Met Theo was ik hier al vaker geweest, maar dat waren bliksembezoeken in onze drukste periode. Vandaag heb ik tijd om Willem de Grote op z’n voetstuk te bekijken turend over ‘de boeg’ van Deutsch Eck. Nieuw is de kabelbaan die je sinds een maand naar de vesting ver boven de stad brengt. Vooruit dan maar, doen we ook nog ff een burgerlijke rondvaart over de Rhein. Het is lekker weer. de zon schijnt op mijn bolletje die aan het einde van de dag lichtelijk rood oplicht.

Na zo’n dagje buiten eerst nog eem een tukje doen, alvorens de Jägerschnitzel bestelt wordt. Het gekke is, en die inschattingsfout maak ik al jaren, dat het hotel er niet bijzonder uitziet van buitenaf, maar het eten is Top!!! Ja die Duitsers zijn Meisters in die Küche! met een goeie ondergrond kunnen we richting het festivalterrein. Voor mij staat Mijk van Dijk. Hij draait wat lekkere early trance. Ik besluit in te haken met wat Early Hardstyle. Waarom niet! Met twee uur voor de boeg hoef je geen haast te hebben. De mensen vinden het des te leuker. Van Marcel Woods t/m D-Block & S-Te-Fan en van Showtek t/m Speedy J., die ik eindelijk weer ’s op normale snelheid kan draaien.

Na de gebeurtenissen in Duisburg vorige week vind ik het gepast om aan het einde van mijn set een statement te maken d.m.v. kort en inleidend iets te zeggen en ‘Forever Young‘ van Alphaville te draaien. Zelfs de stoerste ravers staan met hun aansteker of telefoon te zwaaien. Een enkeling vlak voor het podium staat met tranen in de ogen. Zelf bijt ik op mijn lip en kijk en luister en voel het kippevel op mijn rug, in mijn nek en op mijn armen. Een mooie afsluiting van een geslaagde avond en een uitermate bewogen week.

De dag erna mag Jeff van Dash Berlin de Main Stage gaan rocken. Dat wil ik zeker niet missen en beslis wat langer te blijven. Zaterdagavond laat rijd ik van Kastellaun naar Scheveningen.

Check het eerste deel van de foto’s die Patrick van Harten nam tijdens het optreden. Binnenkort volgen er meer.

Love Parade 2010, Duisburg

Wat een dag gisteren! Over polariteit gesproken… Hemel en hel liggen heel dicht bij elkaar, dat blijkt wel weer. De foto’s die mijn broer gisteren maakte tijdens de Love Parade in Duisburg staan voor jullie online. Ik ga ’s even goed zitten voor mijn verhaal dat ik nu ga schrijven.

De eerste foto op mijn homepage toont een beeld van feestende mensen op de voorgrond, terwijl ver op de achtergrond panische bezoekers proberen te vluchten door omhoog te klauteren op een muur. Ongelooflijk! Mijn broer maakt deze foto en ziet pas later wat zich daar afspeelt. Straks probeer ik deze foto vanaf het origineel uit te vergroten, zodat beter zichtbaar wordt wat er gebeurt.

Eigenlijk zijn Theo en ik om 17:00 uur klaar met draaien op de Nature One truck, maar omdat zoveel mensen langs de wagen staan te feesten vraagt de organisatie of we nog een half uurtje kunnen doorgaan. Natuurlijk willen we dat, want de stemming en sfeer zitten er, paradoxaal genoeg, goed in. ‘Hardcore Vibes’, ‘Always Hardcore’, ‘Wonderful Days’, ‘Stars’, etc. worden uit volle borst meegezongen. Iedereen danst en is uitbundig, maar ze hebben niet in de gaten wat zich 100 meter verder aan het ontwikkelen is.

Om 17:30 uur zijn we echt klaar met onze set en omdat Theo meteen door moet naar een volgende locatie en ik vier uur vertoeven op een parade met zoveel mensen om mij heen tegenwoordig welletjes vind, besluiten we allemaal het terrein ‘Alte güterbahnhoff’ in Duisburg te verlaten. Op onze weg door de menigte richting de tunnel waardoor we tevens zijn aangekomen stoot Theo mij aan en zegt “Ramon, als hier op dit moment iets gebeurt ontstaat er een bizarre chaos.” Terwijl zijn woorden nog doorgalmen in mijn hoofd, zie ik links een jongeman zitten met z’n hoofd half tussen zijn knieën en zijn handen samengevouwen. Zijn benen zijn zwart van modder of rook. Zijn shirt is kapot getrokken en ik denk “Loop ik op de set van een oorlogsfilm?” Rechts staat een vrouw te huilen in de armen van een man. Niet zomaar huilen, maar met totale overgave. In diep verdriet. Dit raakt mij. Door de keiharde muziek dringt het tragische van wat hier gaande is nog niet tot mij door. Het lijkt meer op een surrealistische bewegend schilderij waarop hemel en hel naast elkaar afgebeeld zijn. Bij het volgende beeld wordt mij ineens duidelijk wat hier aan de hand is. Nog geen minuut later gaat een koude rilling vanaf mijn kruin tot mijn tenen door mijn lijf. Het lijkt alsof een bom ontploft is. Een Duitse vrouw naast mij denkt precies hetzelfde en gilt het uit. Overal zie ik rugzakjes van bezoekers staan, zwart en besmeurt. EHBO personeel rent heen en weer of buigt zich over met folie bedekte lichamen van gewonde mensen. Ik zie mensen op de grond liggen, lijkbleek, ogen halfopen, in een houding die duidt op een geweken levensgeest. Politiemensen en militairen in groene gevechtstenue vormen een menselijke haag ter afscherming van het getroffen gebied. Ik zie afwisselend angst en paniek in hun ogen. Terwijl brandweer en ambulances met gillende sirenes aan komen rijden, grijpt een heel erg naar gevoel mij bij de keel. Vanaf dat moment wil ik zo snel als mogelijk weg van deze plek. Ineens ben ik heel alert. Wakker! Ik zeg tegen de mensen die bij mij zijn dat we zonder in paniek te geraken zo snel mogelijk richting uitgang moeten komen. Mocht hier een bomaanslag aan de gang zijn, dan kan er een vervolg komen. Lopend door de tunnel die ons oostwaarts en weg van de plek voert zitten mensen wezenloos en in shock voor zich uit te staren. Ambulances blijven met gillende sirenes af en aan rijden door de tunnel. Na een paar honderd meter bereiken we het einde van de tunnel, daar waar we vijf uur eerder binnenkwamen. De hekken zijn afgesloten. Er staan echter nog duizenden mensen te wachten om te worden binnengelaten tot het festivalterrein.

Nog geen 20 minuten later lopen we op de Königstraße richting mijn geparkeerde auto. Dan beginnen de speculaties over de oorzaak van deze ramp. Veel vragen. Weinig antwoorden. Pas in de auto wordt via ‘Eins-Live’, de plaatselijke radiozender die de gehele dag uitzendt vanaf het festivalterrein, bekendgemaakt dat er een massapaniek ontstaan is in de toegang en tevens uitgangstunnel. Vele honderduizenden mensen wilden via die ene ingang en dus tevens uitgang naar en van het terrein. Hierbij zijn mensen in de verdrukking geraakt en probeerden te vluchten via muren en trappen. Maar in een tunnel zit je als ratten in de val! Wat een fout van de organisatie!! Ongelooflijk. Ik bedoel, het Ruhrgebied is één van de dichtstbevolkte gebieden van Europa. Op een mooie dag als deze zaterdag in juli is het logisch dat een wereldberoemd festival als ‘Love Parade’ meer dan een miljoen mensen gaat trekken. Zo’n slecht voorbereiding en organisatie vind ik heel erg triest. En ik hoop dat de gemaakte fouten tot op de bodem worden uitgezocht.

Aan de andere kant: ga er maar eens aanstaan. Wat een organisatie en voorbereiding is er nodig om een gratis evenement als deze in goede banen te leiden. Als organisator en verantwoordelijk persoon wil je een tragedie als dit niet op je geweten hebben. En toch is het gebeurt…

Negentien mensen kwamen tot nu toe om het leven. Veel meer raakten zwaar gewond en liggen in kritieke toestand op de IC. Mijn gedachten gaan uit naar de mensen die bij deze ‘Parade der Liefde’ het leven lieten. Mijn condoleances aan de nabestaanden.

Graag wil ik besluiten met een quote van Anthony Kiedis, zanger van Red Hot Chili Peppers:

“Het lijkt erop of de chaos van deze wereld toeneemt, maar dat is ook het geval met de schoonheid in het bewustzijn van steeds meer mensen.”

Geniet van de foto’s die zijn gemaakt tijdens de Parade. Ze spiegelen een vrolijk beeld dat nog geen uur later omslaat in verslagenheid en droefenis. Probeer daarom niet alleen met je ogen te kijken, maar vooral met je hart.

Ramon Rollfs of Roelofs

Dank aan mijn broer Marcus Rollfs of Roelofs voor de foto’s.

Rainbow Rave, 2010 Summer Edition, Zak-Uelsen

Allereerst sorry voor een dag vertraging. Normaal staan de foto’s altijd maandag online, maar gisteren had ik mijn neefje op bezoek. Het was zo’n mooie dag hier in Scheveningen, dus zijn we lekker naar het strand geweest.

De Rainbow Rave 2010 zomer editie was, ondanks een naar mijn gevoel lage opkomst qua publiek, toch weer een succes. DJ Panic, The Viper, Bass-D, Gizmo, Dune, Freddy en Rico zorgden voor blije deuntjes gedurende de avond. Uiteraard was mijn broer Marcus weer van de partij met zijn nieuwst camera en lens, waarmee hij weer een aantal alleraardigste foto’s heeft gemaakt. Veel plezier!

Wish Outdoor, Beek en Donk

Na tijdens Defqon 1 in een helikopter boven Almere-strand te hebben gecirkeld, was het alweer een tijdje terug dat Theo en ik een spectaculaire actie in ons leven hadden. De organisatie van Wish Outdoor 2010 bracht daar verandering in.

Van 19:45 tot exact 20:50 uur deden we onze show voor een uitzinnige schare fans die werkelijk iedere track van begin tot einde meezongen. Top! En daarna als een speer in een helikopter die ons werkelijk vanachter het podium in een rechte lijn naar Texel vloog. Gelukkig was het een mooie heldere avond, zodat we hebben genoten van het uitzicht.

Lieneke van Platinum was ook mee tijdens de vlucht en beide optredens. De dag erna hebben we fietsen gehuurd en zijn vanaf De Koog via Den Burg en Fonteinsnol naar het strand gefietst. Genieten met een hoofdletter G dus!! We misten de boot van 16:00 uur, maar het uitzicht op Den Helder en de plaat maakten het uur wachten meer dan goed. Hetzelfde geldt voor de trein die net voor onze neuzen wegreed, haha! Maar ook op het perron van Den Helder hebben we ons goed vermaakt met tijgernootjes en een chicken potjandorie wrap.

Hieronder de foto’s van Marcus Rollfs of Roelofs. Check z’n nieuwe lens

Foto’s Defqon1 2010 online

Het was weer he-le-maal top mensen! Theo en ik hebben echt genoten van jullie vocale ondersteuning tijdens, Wonderful Days, Stars, Hardcore Feelings, Always Hardcore, I like it Loud enz.

Check hieronder de foto’s die mijn broer Marcus afgelopen zaterdag maakte + het filmpje dat Theo maakte tijdens onze helikoptervlucht en tijdens onze set op de main.

foto’s gemaakt door Marcus Rollfs of Roelofs

Senaat, Valkenswaard, 28-05-2010, foto’s online

Ja ja, ik keek er alweer naar uit, want een feestje in Brabant staat meestal voor Gezelligheid!
En mijn verwachtingen kwamen uit. In een afgeladen Senaat werden alle Happy Hardcore en Rave hits
uit de jaren 90 uit volle borst meegezongen. Erg goede bijkomstigheid was dat de party al om 23:30 uur
begon en om 02:00 uur eindigde. Voor twee oude techno opa’s een zegen!
Een goede warming-up voor Defqon1, over twee weken op Almere-Strand.

Mijn broer Marcus liep weer driftig te knippen met z’n nieuwe camera. Een greep uit de resultaten kun je hieronder bekijken.
Plezier!

foto’s gemaakt door Marcus Rollfs of Roelofs

Poppodium De Kelder, Amersfoort 12-03-2010

Hieronder een aantal foto’s van het 90’s feest in Amersfoort op vrijdag 12-03-2010. Op het ogenblik dat M-Jay, Koorney en ik kwamen aanrijden op het immense parkeerterrein aan de Eemlaan en er welgeteld 10 auto’s geparkeerd stonden, dacht ik even dat het een flop zou worden. Maar bij binnenkomst bleek enkel het tegendeel waar: een uitverkocht huis! De huis DJ’s verzorgden een zogenaamde “penalty voor open doel” op het ogenblik dat ik begon. Ze hadden louter 90’s dance gedraaid. Geen enkele happy hardcore track. Dank hiervoor. Bij de eerste klanken van “Loops & Things” van Jens, ging het lage dak er compleet af. En het grappige was, dat de tent vol bleef tot de laatste plaat om 4:00 uur! Gigantisch!!

Dank voor een top avond en jullie muzikale openheid.

foto’s door M-Jay

Masters Of Hardcore 2010

Fantastisch mensen. Wat een feest en wat een goede atmosfeer hing er in de early van deze ‘Masters’ editie. Met twee fotografen en m’n digitale camera hebben we volgens mij weer een top impressie kunnen maken van dit grandioze feest. De filmpjes gaan we binnenkort snijden en kun je bekijken via mijn youtube channel of op deze site. Hier alvast deel 1 van de foto’s! Plezier

foto’s door M-Jay

Master Maximum Labelnight, Club Noa, Leeuwarden

Het was lang geleden dat ik met Theo ‘het Friese land’ over de afsluitdijk had aangedaan. Zo lang, dat ik mij het jaar niet eens meer heugen kan…
Maar gisteren (vrijdag 4/12/2009) was het dan eindelijk weer eens zover en Club Noa in Leeuwarden was het toneel.

Sietse “Da Mouth of Madness” van Dale was de ceremoniemeester en zorgde al meteen bij binnenkomst voor een uiterst ontspannen en gastvrije
sfeer. Een half uurtje voordat Theo en ik begonnen hadden we een interview, met een tv zender waarvan de naam mij even ontschoten is…
Daarna partytime in een afgeladen Club Noa! Thema van de avond was “Master Maximum Labelnight”, dus werkelijk alle hits zijn wel langsgekomen.
Zelfs op plaatjes als Mjay & Dan Vee ging het dak eraf.

Friesland bedankt voor een te gekke nacht. Volgend jaar zijn we zeker graag weer ’s te gast.

foto’s: M-Jay en Marcus Rollfs of Roelofs, de “aftervideo” komt via binne.nl

Volgende pagina »