Love Parade 2010, Duisburg

Wat een dag gisteren! Over polariteit gesproken… Hemel en hel liggen heel dicht bij elkaar, dat blijkt wel weer. De foto’s die mijn broer gisteren maakte tijdens de Love Parade in Duisburg staan voor jullie online. Ik ga ’s even goed zitten voor mijn verhaal dat ik nu ga schrijven.

De eerste foto op mijn homepage toont een beeld van feestende mensen op de voorgrond, terwijl ver op de achtergrond panische bezoekers proberen te vluchten door omhoog te klauteren op een muur. Ongelooflijk! Mijn broer maakt deze foto en ziet pas later wat zich daar afspeelt. Straks probeer ik deze foto vanaf het origineel uit te vergroten, zodat beter zichtbaar wordt wat er gebeurt.

Eigenlijk zijn Theo en ik om 17:00 uur klaar met draaien op de Nature One truck, maar omdat zoveel mensen langs de wagen staan te feesten vraagt de organisatie of we nog een half uurtje kunnen doorgaan. Natuurlijk willen we dat, want de stemming en sfeer zitten er, paradoxaal genoeg, goed in. ‘Hardcore Vibes’, ‘Always Hardcore’, ‘Wonderful Days’, ‘Stars’, etc. worden uit volle borst meegezongen. Iedereen danst en is uitbundig, maar ze hebben niet in de gaten wat zich 100 meter verder aan het ontwikkelen is.

Om 17:30 uur zijn we echt klaar met onze set en omdat Theo meteen door moet naar een volgende locatie en ik vier uur vertoeven op een parade met zoveel mensen om mij heen tegenwoordig welletjes vind, besluiten we allemaal het terrein ‘Alte güterbahnhoff’ in Duisburg te verlaten. Op onze weg door de menigte richting de tunnel waardoor we tevens zijn aangekomen stoot Theo mij aan en zegt “Ramon, als hier op dit moment iets gebeurt ontstaat er een bizarre chaos.” Terwijl zijn woorden nog doorgalmen in mijn hoofd, zie ik links een jongeman zitten met z’n hoofd half tussen zijn knieën en zijn handen samengevouwen. Zijn benen zijn zwart van modder of rook. Zijn shirt is kapot getrokken en ik denk “Loop ik op de set van een oorlogsfilm?” Rechts staat een vrouw te huilen in de armen van een man. Niet zomaar huilen, maar met totale overgave. In diep verdriet. Dit raakt mij. Door de keiharde muziek dringt het tragische van wat hier gaande is nog niet tot mij door. Het lijkt meer op een surrealistische bewegend schilderij waarop hemel en hel naast elkaar afgebeeld zijn. Bij het volgende beeld wordt mij ineens duidelijk wat hier aan de hand is. Nog geen minuut later gaat een koude rilling vanaf mijn kruin tot mijn tenen door mijn lijf. Het lijkt alsof een bom ontploft is. Een Duitse vrouw naast mij denkt precies hetzelfde en gilt het uit. Overal zie ik rugzakjes van bezoekers staan, zwart en besmeurt. EHBO personeel rent heen en weer of buigt zich over met folie bedekte lichamen van gewonde mensen. Ik zie mensen op de grond liggen, lijkbleek, ogen halfopen, in een houding die duidt op een geweken levensgeest. Politiemensen en militairen in groene gevechtstenue vormen een menselijke haag ter afscherming van het getroffen gebied. Ik zie afwisselend angst en paniek in hun ogen. Terwijl brandweer en ambulances met gillende sirenes aan komen rijden, grijpt een heel erg naar gevoel mij bij de keel. Vanaf dat moment wil ik zo snel als mogelijk weg van deze plek. Ineens ben ik heel alert. Wakker! Ik zeg tegen de mensen die bij mij zijn dat we zonder in paniek te geraken zo snel mogelijk richting uitgang moeten komen. Mocht hier een bomaanslag aan de gang zijn, dan kan er een vervolg komen. Lopend door de tunnel die ons oostwaarts en weg van de plek voert zitten mensen wezenloos en in shock voor zich uit te staren. Ambulances blijven met gillende sirenes af en aan rijden door de tunnel. Na een paar honderd meter bereiken we het einde van de tunnel, daar waar we vijf uur eerder binnenkwamen. De hekken zijn afgesloten. Er staan echter nog duizenden mensen te wachten om te worden binnengelaten tot het festivalterrein.

Nog geen 20 minuten later lopen we op de Königstraße richting mijn geparkeerde auto. Dan beginnen de speculaties over de oorzaak van deze ramp. Veel vragen. Weinig antwoorden. Pas in de auto wordt via ‘Eins-Live’, de plaatselijke radiozender die de gehele dag uitzendt vanaf het festivalterrein, bekendgemaakt dat er een massapaniek ontstaan is in de toegang en tevens uitgangstunnel. Vele honderduizenden mensen wilden via die ene ingang en dus tevens uitgang naar en van het terrein. Hierbij zijn mensen in de verdrukking geraakt en probeerden te vluchten via muren en trappen. Maar in een tunnel zit je als ratten in de val! Wat een fout van de organisatie!! Ongelooflijk. Ik bedoel, het Ruhrgebied is één van de dichtstbevolkte gebieden van Europa. Op een mooie dag als deze zaterdag in juli is het logisch dat een wereldberoemd festival als ‘Love Parade’ meer dan een miljoen mensen gaat trekken. Zo’n slecht voorbereiding en organisatie vind ik heel erg triest. En ik hoop dat de gemaakte fouten tot op de bodem worden uitgezocht.

Aan de andere kant: ga er maar eens aanstaan. Wat een organisatie en voorbereiding is er nodig om een gratis evenement als deze in goede banen te leiden. Als organisator en verantwoordelijk persoon wil je een tragedie als dit niet op je geweten hebben. En toch is het gebeurt…

Negentien mensen kwamen tot nu toe om het leven. Veel meer raakten zwaar gewond en liggen in kritieke toestand op de IC. Mijn gedachten gaan uit naar de mensen die bij deze ‘Parade der Liefde’ het leven lieten. Mijn condoleances aan de nabestaanden.

Graag wil ik besluiten met een quote van Anthony Kiedis, zanger van Red Hot Chili Peppers:

“Het lijkt erop of de chaos van deze wereld toeneemt, maar dat is ook het geval met de schoonheid in het bewustzijn van steeds meer mensen.”

Geniet van de foto’s die zijn gemaakt tijdens de Parade. Ze spiegelen een vrolijk beeld dat nog geen uur later omslaat in verslagenheid en droefenis. Probeer daarom niet alleen met je ogen te kijken, maar vooral met je hart.

Ramon Rollfs of Roelofs

Dank aan mijn broer Marcus Rollfs of Roelofs voor de foto’s.

12345►